Alles is gepakt. De tickets gedownload. Taxi besteld. De vakantie gaat beginnen! 😅
De vlucht naar Seattle!
Althans dat was de bedoeling. De laatste jaren hebben. We wel veel rare onvolkomenheden op onze reizen. Visums vergeten koffers weg, vertraging… never a dull moment met de “de boertjes”. We hoopten dat dat dit jaar anders zou zijn. In de voorbereiding àlles geboekt en betaald zodat we geen verrassingen zouden krijgen. Het idee was om te vliegen met British Airlines naar Seattle en daar een paar dagen de stad verkennen en dan met het cruiseschip de NCL Joy naar de onderste eilanden en fjorden van Alaska te varen. De taxi kwam bij ons om 4:30 voorrijden en ook omdat er veel afsluitingen waren bij de A1 richting Amsterdam. Op Schiphol ging ook alles vlot en voor we het wisten zaten we met een kopje koffie bij de pier te wachten om in te stappen. Op tijd de lucht in en onderweg naar Seattle laten we ons verwennen met alle nieuwe films in het entertainment systeem. Na goed 4 uur vliegen valt deze opeens uit en zit ik met een half afgekeken “Hail merry” met Ryan Gosling. Er kan soms wel eens wat storing zitten in het systeem dus ik verwacht dat het zo weer terug komt. Andere reizigers hebben er ook last van en melden het. Opeens zien we veel pursers best wel druk en snel door de gangpaden lopen. Ook wordt iedereen verzocht de riemen om te doen. Op een gegeven moment gaan de speedbrakes aan van de Boeing 787-10 en verminderen we snelheid en hoogte. We krijgen dan te horen dat we wat problemen zijn met het vliegtuig en dat we uitwijken naar een vliegveld in Canada. Niets om ons zorgen te maken het is een voorzorgsmaatregel en daarom moeten we landen op een klein vliegveld voor binnenlandse vluchten. Als we binnen 40 minuten op de grond staan krijgen we te horen dat er een brandlucht in de cockpit werd geroken die niet wegging en dat dit vliegtuig vandaag niet verder gaat. Nou daar sta je dan met 250 reizigers op vliegveld Iqaluit in Canada, 4 uur verwijderd van de eind bestemming. Omringd door 2 crashtenders lopen we naar het hoofdgebouw..
De passagiers zijn binnen op het vliegveld ons gaan verspreiden over de 4 vertrekhallen. Ondertussen is het personeel bezig ons te vertellen wat er gaat gebeuren of eigenlijk, wat we niet gaan halen. In London zijn ze bezig een plan te bedenken om ons uit Iqaluit te hallen. Het is inmiddels 14:00 lokale tijd maar het gaat nachtwerk worden want een echte oplossing is er nog niet. Rond 19:00 hebben ze pizza’s geregeld en horen we dat de hotels rond het vliegveld door een convergentie allemaal vol zijn. Na bijna 12 uren komt er een reserve vliegtuig in uit Toronto ophalen. De crew gaat extra uren maken om ons op te halen. Om 1:00 lokale tijd zijn we helemaal moe en gaar van het wachten en kunnen we eindelijk mee en met als afsluiter, dart we naar Vancouver gaan ipv Seattle. De douane daar is pas om 8:30 aanwezig om ons binnen te laten en dan zouden we nog langer moeten wachten. Met een applausje aan boord voor de crew gaan we op pad. De meesten vallen meteen in slaap. Ook wij. Als ik wakker wordt zie ik mijn film af en kijk naar de routeplanner in het entertainment systeem. We gaan helemaal niet naar Vancouver maar we zijn onderweg naar het zuiden. Wat! Hoe kan dit nu weer. Breng ons alstublieft naar de westkust. Maar helaas. Omdat de crew zijn werktijden overschrijdt gaan we in de vroege ochtend naar JFK. Of te wel het vliegveld van New York. Leuk maar we willen hier helemaal niet zijn. Na de landing gaan we weer allemaal naar een ruimte van British Airways. Alle tassen moeten mee en door de douane. De tip om de MPC app te gebruiken van Frankie helpt en we zijn snel buiten de enorme wachtrijen om. Dan gaan we touwtrekken met het grondpersoneel van BA. Ouders met kleine kinderen die al 36 uur wakker zijn worden naar een hotel gebracht en wij krijgen te horen dat London een vliegtuig gaat huren om ons naar Seattle te vliegen. Oh man. weer 6,5 uur vliegen om eigenlijk te komen waar we gisteren al hadden moeten zijn. En de eerste vluchten gaan aan het eind van de dag. De moet zakt ons in de schoenen, maar we gaan met zijn allen strijden voor een snelle afloopt van dit verhaal. Om 11:00 horen we dat we ons kunnen melden bij een balie om in te checken voor een vlucht naar Seattle om 14:00. Dat is fijn. Het is rommelig maar om 12:30 gaan we het systeem weer in en wachten we op het vliegtuig
En dan is het eindelijk zover. In de vertrekhal van jfk staat onze vlucht op het bord. Er staat ook delayed bij maar dat kan niemand van vlucht BA 053 meer wat schelen. Die 30 min. is niets vergeleken met de afgelopen 36 uur. Als we dan eindelijk landen klinkt er een gejoel en gejuich in het vliegtuig. Onze originele clubje mensen van BA 053 nemen afscheid bij de koffers en iedereen vindt eindelijk zijn weg naar de eigen eindbestemming. Onze uber is er vlot en binnen 20 minuutjes zijn we downtown Seattle. Bij het hotel halen we snel wat avond eten en nuttigen deze in onze suite. Daarna douchen en slapen! Slapen en slapen. We zijn klaar met de lange heen reis van de 48 uur. En uit.
